Bosna-Hersek sınır geçişleri oldukça rahat şekilde. Bosna, biz Türk vatandaşlarından vize istemiyor ve Hırvatistan'ın aksine bir sorgu sual aşamasından geçmeden rahatlıkla geçiş yapabildik. Bosna-Hersek yolları genelde gidiş geliş ancak trafik yoğunluğu fazla olmayan temiz yollar. Tabelalar latin ve kiril harfleriyle ayrı ayrı yazılmış ve yeterince açıklayıcı şekildeler.

Biraz kaybolma hikayemizi anlatırsam, Dubrovnik'ten Neum yolunu izlemek gerekirken GPS'imizin azizliğine uğrayıp Dubrovnik'ten hemen kuzeye çıkarak kimsenin gelip geçmediği bir sınır kapısından Bosna-Hersek içerisine girdik. Kapıyı geçtikten hmeen sonra rastladığımız ingilizcesi zayıf bir adamdan rehberlik aldık ve 30 km ileriden sola girmemiz gerektiğini belirtti. GPS'te de sola dönen iki yol vardı ve biz ilk girişten, yani sonu tek şeritli hayatımda ilk kez gördüğüm bir patikamsı yola dönmüş bulunduk. 1 saat boyunca bu yolda ilerledik ve en son bir köye ulaştık. Buradan geri döndük ve ilginç bir deneyim sonrası doğru yolu bularak Mostar'a ulaştık.

Dubrovnik'ten gece 12'de çıktığımızda bu kez gerçekten kullanılması gereken güzergah olan Mostar-Neum-Dubrovnik güzergahını kullandık. Mostar çıkışında elimizdeki son 70 Marakayla gayet ucuz olan benzini alıp yola koyulduk.

Burada bir şeyi eklemem gerekiyor. Genelde bu yolları kullanan gurbetçiler, sürekli olarak eski yugoslav ülkeleri hakkında korku salıp dururlar. Rüşvetçi polisler, yolun ortasında durduran gaspçılar vs gibi. Geçirdiğim 5 gün boyunca, Mostar'dan Dubrovnik'e ulaştığımız gece yolculuğu da dahil olmak üzere bu ülkelerin en az Türkiye kadar güven verdiğini söyleyebilirim. Bu konuda çekinceleri olan kimseler kesinlikle endişeye kapılmasınlar.

Bu kez kullandığımız güzergah Neum'dan geçiyor demiştik. Neum, Bosna Hersek'in deniz kıyısındaki tek kendi ve Dubrovnik bölgesini Hırvatistan'ın aslından bölüyor. Şöyle ki, Dubrovnik'ten Hırvatistan'ın kalan bölgelerine gitmek için Bosna-Hersek'ten geçmek durumundasınız. Bu sebeple biz de pasaportlarımızı damga manyağı haline getiren bu durumun azizliğine uğradık. Mostar'dan deniz kıyısına doğru inerken önce Hırvatistan sınırları içerisine girdik. Yarım saat sonra Neum'a vardığımızda Hırvatistan'dan çıkıp tekrar Bosna-Hersek'e girdik ve 10 dakika sonra son kez olmak üzere Hırvatistan'a tekrar giriş yaptık. Bu giriş çıkışlarda endişelerimin aksine Hırvat sınır polisleri iki gün önce yarım saat sorguya tutan Hırvat polisine benzer hiçbir sıkıntı yaşatmadılar. Gece 2'de o kimsenin geçmediği sınırlardan sırp plakalı bir araçla gelen 3 Türk'ü görünce belki biraz şaşırmışlardır.

Bu sınır geçişleri sonrası nihayet son günümüzü geçireceğimiz Dubrovnik'e 6 saatlik bir aradan sonra tekrar vardık.

Ertesi günü uyandık ve öğlen vakti bizi Dubrovnik'te besleyen pansiyoncu teyzeyle hatıra fotoğrafımızı çektirip yola koyulduk. Hedefimiz tekrar Karadağ sınırlarından içeri girip Kotor ve Budva olacaktı.

Yolda can sıkıntısından olsa gerek, üzerine MNE yazdıkları kağıtla otostop yapan bir çifti durup arabaya aldık. Belgrad yakınlarında yaşadığını öğrendiğimiz Slovakya'da okuyan sırp bir çiftti. Ortamın yerlilerini bulunca fırsat bu fırsat, çeşitli sorularımla onları boğdum. Kendileri de bizim gibi Budva'ya gidiyorlardı ancak bizim niyetimiz Kotor'da durup orayı da gezmek ve yemek yemek olduğundan ötürü Kotor'da bizden ayrıldılar ve yollarına devam ettiler. Bu arada Hırvatistan-Karadağ sınırını da çok sıkıntısız şekilde geçtiğimizi eklemem gerekiyor.